separator

Welkom in de MediterraNed Blog!

Als u een bijdrage in deze blog wilt plaatsen, dan kunt u uw tekst eventueel met kop en foto sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

maandag, 08 juni 2020 15:29

“Un traduttore può salvare una vita?”

Geschreven door

Alessandro Colagiovanni, BA in Toegepaste Intertalige Communicatie (SSLMIT Trieste) en momenteel tweedejaars MA conferentietolken  op de universiteit UNINT in Rome, heeft een post geschreven voor FB, waarin hij ‘één van de mooiste ervaringen’  beschrijft die hij heeft opgedaan als vertaler vanuit het Nederlands. Titel van de post: ‘Kan een vertaler een leven redden?’. Alessandro wil deze post, die hij voor FB heeft geschreven, graag met anderen delen. (juni 2020)

“Un traduttore può salvare una vita?”


Non sono solito scrivere post, e generalmente se lo faccio si tratta di qualche cavolata per ridere. Oggi, invece, vorrei condividere una esperienza molto recente che mi ha aperto gli occhi. Una esperienza che potrebbe aiutarci a rivalutare una categoria spesso così maltrattata.


I traduttori sono inutili. Già. Tanto c'è Google traduttore. E poi, diciamolo, tradurre non serve a niente.
"Ma tu parli l'olandese? E che ci fai?" Quindi anche le mie lingue sono inutili. Ottimo!


Bene. E allora perché ho scritto che i traduttori possono salvare una vita?


Se avessi letto questa mia frase ieri, o l'altro ieri, avrei pensato: "che cavolata!". Oggi, invece, mi sono reso conto del contrario. Io stesso!


Ecco la storia: vengo contattato di urgenza dal reparto di oncologia del Gemelli. Mi dicono che un ragazzo sta per morire, non sanno bene cosa abbia - presumibilmente un brutto male - ma non sanno bene cosa. Eppure la diagnosi è stata fatta. Sì, è stata fatta. Ma è in olandese perché, guarda un po', gli esami diagnostici sono stati effettuati nei Paesi Bassi. Quindi l'ospedale ha due opzioni: o rifare tutte le biopsie, ma richiederebbe troppo tempo (che non ha) oppure trovare qualcuno che sappia tradurre da una lingua così inutile (!!!) come l'olandese. Vengo contattato mentre faccio colazione. La voce si è sparsa ed è uscito il mio nome.
"È urgentissimo, la prego".
Io ho detto subito di sì, ho chiuso tutto e mi sono messo a tradurre. Prima inviavo la traduzione, prima l'equipe medica poteva iniziare con la terapia.


A lavoro finito, ricevo questo meraviglioso messaggio di ringraziamento.

Grazie ancora. Anche tu hai contribuito a salvare questo ragazzo


Forse non ho operato, no. Forse non ho estratto nessuna neoformazione. No. Ma forse, e solo forse, traducendo da una lingua inutile, ho aiutato a salvare la vita di un giovane ragazzo.


Ma ricordate, ragazzi: i traduttori sono inutili! Soprattutto quelli dall'olandese.

 

“Kan een vertaler een leven redden?”

Ik ben niet zo gewend om een post te schrijven, en als ik het doe dan is het meestal vanwege iets stoms, gewoon om wat te lachen. Maar vandaag wil ik een recente ervaring met jullie delen die voor mij een eyeopener was. Een ervaring die ons ook kan helpen een beroepsgroep te herwaarderen die dikwijls nogal miskend wordt.

Vertalers zijn nutteloos. Ja, uiteraard. We hebben toch Google translator? En laten we nou eens eerlijk zijn: vertalen dient toch nergens toe. “Oh! Maar jij spreekt Nederlands? En wat doe je daar eigenlijk mee?” OK, dus ook mijn talen zijn nutteloos. Fantastisch!

Goed. Waarom schrijf ik dan nu dat vertalers een leven kunnen redden?

Als ik deze zin gisteren opgeschreven zou hebben, of eergisteren, zou ik gedacht hebben: “Wat een onzin!” Vandaag echter denk ik daar volledig anders over. Ja, ik!

Hier is mijn verhaal. Ik word met spoed gecontacteerd door de afdeling oncologie van het Romeinse ziekenhuis Gemelli. Men zegt mij dat er een jongen op sterven ligt, ze weten niet precies wat hij heeft, misschien een fatale ziekte, maar wat precies weten ze dus niet. Maar de diagnose is toch gesteld? Precies, dat klopt. Maar die is opgesteld in het Nederlands, omdat heel toevallig het diagnostisch onderzoek in Nederland is gedaan. Het ziekenhuis heeft dus twee opties: of alle biopsieën overdoen, maar dat zou teveel tijd kosten (en tijd heeft die jongen niet), of iemand opsporen die uit zo’n nutteloze (!) taal als het Nederlands kan vertalen. Ze bellen me dus terwijl ik net aan het ontbijten ben. Op de een of andere manier was mijn naam tevoorschijn gekomen.

“Het is echt heel dringend, alstublieft!”

Ik heb meteen ja gezegd, heb alles uitgedaan en weggezet en ben aan de slag gegaan. Want, hoe eerder ik met het vertaalwerk begon, hoe eerder de medische equipe kon beginnen met de therapie.

Nadat het werk opgeleverd was, ontving ik dit prachtige dankwoord:

“Nogmaals dank. Jij hebt meegeholpen om deze jongen te redden”

Ja, ik heb niet aan de operatietafel gestaan, misschien ben ik ook niet een of andere tumor op het spoor gekomen. Maar misschien - en alleen maar heel misschien - heb ik door te vertalen uit een nutteloze taal, geholpen het leven te redden van een jongen.

Maar onthou, beste mensen: vertalers zijn nutteloos. En vooral degenen die uit het Nederlands vertalen!

donderdag, 06 februari 2020 12:18

Student-Assistent Nederlands in Madrid 2019-2020

Geschreven door

Op 1 september 2019 verhuisde ik naar Spanje voor een uitwisseling van 5 maanden aan CUNEF (Colegio Universitario de estudios financieros) in Madrid. Als voorbereiding voor mijn vertrek had ik natuurlijk al gekeken of er eventueel werk was in Madrid. Na lang zoeken kwam ik dan ook uit bij Student-Assistent Nederlands aan Universidad Complutense de Madrid gefinancierd door de Taaluniversiteit in Nederland. Gelukkig voor mij was het dicht in de buurt en makkelijk te combineren met school.

Mijn ervaring in Madrid

Het was voor mij wennen om alleen in een grote stad te wonen. Ik woon zelf namelijk in een dorp in Nederland met mijn ouders. Toch was mijn eerste ervaring in Madrid erg positief. In Madrid woon ik net buiten het centrum in Arguëlles. Hierdoor heb ik de ervaring hoe het is om in Madrid te wonen, terwijl ik toch niet in het centrum woon. Ook vind ik het erg fijn dat Arguëlles niet ver van het centrum vandaan is en dat alles lekker in de buurt is! Na een weekje wennen begon mijn school waar we zelf ons rooster mochten maken. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan en uiteindelijk kreeg ik een rooster met lange dagen en veel tussenuren. Gelukkig wende dit snel en kreeg ik een regelmaat in mijn verblijf in Madrid.

Zelf ben ik een erg sportief type, want ik doe thuis ook aan voetbal. In Madrid kan dat natuurlijk niet achterblijven en ging ik op zoek naar een voetbalclub waar ik voor een half jaar kon spelen. Dit had ik al snel gevonden bij C.D. Chamberi, waar ze mij met vreugde ontvingen! Gelukkig had ik nu nog meer dingen om naar uit te kijken, een moment waar ik mijn Spaans kon verbeteren en een gelegenheid om meer vriendinnen te maken!

Zes weken na mijn aankomst kreeg ik bezoek van mijn familie en mijn vriend en ik moet bekennen dat het erg fijn was om iedereen weer even te zien! Dit maakte daarna alles veel makkelijker, omdat ik vanaf die tijd wat meer bezoek ging krijgen. Dit was ook de periode dat ik bericht kreeg van mevrouw María José Calvo González over het student-assistentschap, waar ik met volle enthousiasme op reageerde.

In december ben ik voor kerstmis naar huis gegaan en ben ik samen met mijn zus, haar vriend en mijn vriend terug gekomen naar Madrid om hier oudejaarsavond te vieren. Mijn laatste maand in Madrid was vanaf dit moment dan ook ingegaan en dit leverde gemengde gevoelens bij mij op. Aan de ene kant wist ik dat ik het hier heel erg ga missen, want ik heb hier zoveel leuke momenten gehad en lieve mensen leren kennen. Aan de andere kant vind ik het ook weer fijn om thuis mijn andere vrienden weer te zien en lekker bij mijn ouders te kunnen wonen.

Mijn ervaring als student-assistent

Mijn eerste week als student-assistent was op 4 november 2019 waar ik mijn eerste les moest voorbereiden. Dit bleek toch wel lastiger te zijn dan dat ik had verwacht. Vooral omdat ik geen lerarenopleiding doe en alleen voor de klas sta als ik een presentatie moet geven voor mijn les, maar gelukkig hielp mevrouw Calvo González mij hierbij.

Ik ben negen weken student-assistent Nederlands geweest, waarvan ik zes weken ook daadwerkelijk voor de klas heb gestaan. Dit was een hele goede ervaring voor mij en het heeft me ook heel veel zelfvertrouwen gegeven, waardoor ik presentaties geven nu niet erg meer vind.

De eerste twee weken was wennen om voor een klas te staan en leerlingen ook daadwerkelijk iets te leren, maar het wende snel en op het einde is het me ook gelukt om de leerlingen wat nuttige informatie te leren.

De achtste week mocht ik meehelpen met het mondeling examen en ook dit was erg nieuw voor mij. Ik ben zelf natuurlijk gewend hoe het is om een mondeling examen te hebben en weet als geen ander hoe zenuwachtig je hiervoor bent. Dit heeft mij dan ook geholpen met wat langzamer en duidelijker praten voor de studenten en ze op hun gemak te laten voelen. Ik vind dat de studenten het examen erg goed hebben gedaan en ben dan ook blij om te weten dat ik hier een kleine rol heb gespeeld om hun te helpen.

Al in al, waren deze vijf maanden een ervaring om nooit meer te vergeten. Ik heb heel veel geleerd in deze periode, veel leuke en lieve mensen leren kennen, en momenten gehad die nooit meer van mij afgepakt kunnen worden! Ik kan daarom met volle teugen zeggen dat Madrid mij veranderd heeft in een positieve zin en dat student-assistent Nederlands zijn mij heel veel goeds heeft opgeleverd!

donderdag, 06 februari 2020 11:18

IL NOSTRO VIAGGIO A BOLOGNA

Geschreven door

Na een niet al te lange vlucht vanuit het regenachtige Eindhoven kwamen we op donderdag zeven november 2019 aan in het minstens evenzo natte Bologna, maar dat mocht de pret uiteraard niet bederven. We namen vanaf de luchthaven van Bologna taxi’s naar ons hotel, dat dichtbij het centrum gevestigd was. Een aantal van ons kleine gezelschap bleef achter in het hotel om uit te pakken en tot rust te komen, maar anderen gingen de eerste avond snel de stad verkennen. Tevens zijn we ons avontuur in Italië die avond goed begonnen met een apericena met Chiara en Sofie, twee studenten van onze opleiding die reeds in de stad verbleven. Na het eten is één groep eropuit getrokken om een goede borrelplek te vinden en is het restant van ons nederige clubje in het hotel gebleven om uit te rusten en alvast te werken aan de presentaties van de dag erna; een bezoek aan de universiteit van Bologna stond namelijk op het programma.

            De meesten van ons waren de volgende dag vroeg uit de veren – een deel moest echter nog uitrusten van de avond/ nacht in club Millenium. Het ontbijt bij Cartola was een goed begin van de dag. Aangekomen op de universiteit werden we warm onthaald door docent Marco Prandoni en de studenten Nederlands. Het was hartverwarmend om te zien dat deze studenten net zoveel passie hadden voor de Nederlandse cultuur als dat wij hebben voor de Italiaanse cultuur. De presentatie die de (Italiaanse) studenten Nederlands over het vertalen van Nederlandse zinnen naar het Italiaans gaven was erg leerzaam, het gaf namelijk nieuwe inzichten over hoe Italianen kijken naar de Nederlandse taal, maar ook hoe de Nederlandse studenten veel kleine overéénkomsten en verschillen ten opzichte van de Italiaanse niet beseffen. Nadat de Nederlandse delegatie haar presentatie over het prachtige Leiden afgerond had, was het tijd voor een verrassing: wij mochten kennismaken met de universiteit (en haar doolhofachtige faculteit geesteswetenschappen) door middel van een heuse speurtocht, die tevens goed dienstdeed als kans om nog eens (Italiaans) te praten met de studenten die wij eerder die dag middels een speeddate hadden leren kennen. Na de speurtocht hebben we een gezellige lunch gehad met overheerlijke Italiaanse hapjes, georganiseerd door de faculteit/ dipartimento.

            Een woord over deze leerzame dag van student-assistent Sofie, die momenteel studeert aan de universiteit van Bologna: “Als student-assistent van het departement van Nederlandse taal en cultuur in Bologna heb ik samen met het bestuur van studievereniging Le Tre Corone (van de studie Italiaanse taal en cultuur in Leiden) en de studenten Nederlands in Bologna de taak op me genomen om een tweede ontmoeting te organiseren tussen de studenten uit Leiden en Bologna. Dit na het succes van de eerste ontmoeting in 2017. In de weken voorafgaand aan de studiereis heb ik onder andere met de studenten van het eerste en tweede jaar nagedacht over een leuke activiteit. Na vele ideeën, hebben de studenten ervoor gekozen een presentatie over Bologna te geven (zowel in het Nederlands als Italiaans) en daarna een speurtocht door het gebouw te organiseren. Door het bestuur van Le Tre Corone werd ook een presentatie gehouden over zowel Leiden en de universiteit als de studievereniging zelf. Na een zeer leuke ochtend waarin we elkaar al een beetje beter hebben leren kennen, werd er een heerlijke lunch georganiseerd vanuit het departement. Daar hadden we de tijd om elkaar nog beter te leren kennen en onze passies en ideeën over Nederland en Italië te delen. Al met al vond ik het wederom een hele geslaagde dag. Ik ben trots op wat de studenten hebben voorbereid en ik hoop dat er van beide kanten een beter idee is ontstaan over de steden en universiteiten. Ik hoop dat deze traditie wordt voortgezet en hoop dat de studenten zijn geïnspireerd tot een bezoek of eventuele Erasmus uitwisseling in Leiden of Bologna.  Daarnaast uiteraard hartelijk dank aan het departement van Nederlands in Bologna voor het feit dat zij weer zo gastvrij waren de studenten uit Leiden te ontvangen.”

Op zaterdagochtend leek de Via dell'Indipendenza veranderd in een heuse straatmarkt. Deze was namelijk afgesloten en derhalve konden we koffie drinken en ontbijten midden op de weg, er ontstond een ontspannende en gezellige sfeer, alleen maar verbeterd door de heerlijke Italiaanse koffie met een rijkelijk gevulde brioche. We hebben verder een aangename zonnige middag gehad in Bologna. We hebben de grootste bezienswaardigheden van Bologna bezocht, zoals het MEUS (een museum over de geschiedenis van de student), Pinacoteca en de Toren van Bologna. Onze studiereis hebben we heerlijk afgesloten in het restaurant San Pietro, waar we de ‘verjaardag’ van Vera hebben gevierd. We willen het dipartimento erg bedanken dat wij de mogelijkheid hebben gekregen om een dag met hen door te brengen. Jullie zijn uiteraard van harte welkom om ons in Leiden te bezoeken!


Groepsfoto © Els Verschuere

Van 4 tot 17 augustus nam ik deel aan de 64e Taalunie Zomercursus Nederlands die in Gent plaatsvond. Dit jaar waren 116 studenten van maar liefst 30 nationaliteiten aanwezig.

Deze intensieve en professionele cursus werd verzorgd door het Universitair Centrum voor Talenonderwijs van de Universiteit Gent onder de leiding van Els Verschuere.
Het bestond uit vier trajecten, namelijk: media en politiek, kunst en literatuur, zakelijk en literair vertalen, didactiek en taalkunde. Ik koos voor het eerste.
Het omvatte ook een digitaal voorbereidingstraject op een onlineplatform van de UGent.
Niets werd aan het toeval overgelaten!

Het voorbereidingstraject startte in april met webcolleges over interculturele bedrijfscommunicatie en over het gekozen professionele veld.
In de tweede fase maakten we kennis met Maud Vanhauwaert, officiële stadsdichter van Antwerpen voor de periode 2019-2020. Maud werd door de stad gekozen vanwege ‘haar sterke poëtische zeggingskracht en haar frisse benadering van poëzie’. Ze is immers een artieste die op een andere manier denkt.
Er werd ons verder gevraagd om een persbericht te schrijven n.a.v. haar aanstelling als stadsdichter. Met het oog op onze ontmoeting met Maud moesten we eveneens drie vragen voorbereiden.

                  
Op maandag 6 augustus ontmoetten we Maud voor een creatieve workshop over poëzie en multiculturaliteit

 

De derde fase was gericht op de tweedaagse stage bij Vlaamse en Nederlandse bedrijven of organisaties. We stelden ons CV, een motivatiebrief en een videoboodschap op voor ons bedrijfsbezoek.

De zomercursus bestond voornamelijk uit interactieve workshops over media en politiek in Nederland en België.
Interculturele communicatie was een kernpunt van onze lessen. We moesten immers creatief samenwerken. Bijvoorbeeld werden we in groepjes verdeeld om mee te werken als een krantenkantoor of en regering van een ministaat. Daarna bespraken we ons werk met de medecursisten.

We hadden belangrijke gasten zoals Axel Buyse en Filip Verhoest.
Axel Buyse is ‘Algemeen Afgevaardigde voor de Vlaamse Regering bij de Europese Unie’. Zijn lezing ging over de Belgische deelstaten - gewesten en gemeenschappen - en de complexe diplomatische betrekkingen van de Vlaamse Regering met Nederland en de EU.
Filip Verhoest is journalist en ‘factchecker’ van De Standaard en De Gentenaar. Zijn workshop ging over het schrijven van een nieuwsbericht.

Op dinsdag 6 augustus kregen we een rondleiding door onze gaststad. Daarna werden we verwelkomt door het Gentse stadsbestuur in de geweldige Pacificatiezaal met hapjes en drankjes. Wat een fantastische ontvangst!

    

                                           De oude Gentse gildehuizen met hun markante trapgevels   

           

                                                 Pacificatiezaal Stadhuis Gent

Tijdens de cursus bezochten we ook het Nederlandse Parlement (Staten-Generaal) in Den Haag en het Europees Parlement in Brussel. Dus konden we veel beter inzicht krijgen in de werking van deze complexe wetgevende machines die ons dagelijks leven beïnvloeden.

             

De Hofvijver met het Binnenhof op de achtergrond                De vergaderzaal van de Eerste Kamer der Staten-Generaal

 
               
De vergaderzaal van de Tweede Kamer der Staten-Generaal        De vergaderzaal van het Europees Parlement

 

Op 12 en 13 augustus ging ik op stage naar ‘Liberaal Archief/Liberas’ - Centrum voor de geschiedenis van het vrije denken en handelen - samen met een Servische medestudente.
Het was ons gevraagd om op zoek te gaan naar materiaal voor een tentoonstelling rond het thema ‘energie’. We gebruikten onze kennis van Nederlands en Frans om de oude bronnen grondig te onderzoeken zowel in het digitale collectiebeheerssysteem en in de papieren archivalia. Het was een heel verrijkende werkervaring!

De feestelijke slotavond van de cursus vond plaats in het prachtige Augustijnenklooster in Gent.
Aan de hand van presentaties, posters en blogstukjes stelden we de zomercursus voor aan de genodigden.

         

Deze cursus was voor mij een geweldige kans om mijn taal- en communicatievaardigheden te verbeteren en te versterken in een interculturele, professionele en stimulerende omgeving.
Ik kon aanzienlijk gebruik maken van mijn opleidingsbagage. Bovendien kreeg ik de gelegenheid om mijn sociale en professionele netwerk uit te breiden.
In lijn met de doelstellingen van de Taalunie zie ik mezelf nu als een ambassadeur van het Nederlands en de Nederlandstalige cultuur wereldwijd.
Nederlands is steeds meer een wereldtaal, daar ben ik van overtuigd!

         

                                                   Uitzicht van de Gentse Gras- en Korenlei


In september 2018 zette ik een grote stap voorwaarts wat betreft mijn universitaire carrière. Ik koos er resoluut voor om in het zonovergoten Granada een nieuw avontuur aan te vatten en er een volledig jaar te studeren. Het voorafgaande jaar had ik reeds twee semesters in de Zuid-Franse stad Toulouse gestudeerd, en dus was het in dat opzicht niet iets compleet nieuws. Toen ik echter op 4 september voet zette op Zuid-Spaanse bodem, had ik meermaals kippenvel-momenten, aangezien het toch een heel nieuw avontuur is en er je enorm veel nieuwe ervaringen te wachten staan.


Hoewel alle steden in Andalusië stuk voor stuk prachtig zijn, is Granada net dat tikkeltje anders. Granada is uniek, je ziet en ontdekt er dingen die je in geen enkele andere stad ter wereld zou kunnen vinden. In februari, bij wijze van voorbeeld, zat ik in het centrum nog te genieten van een frisse pint bij een heerlijk weertje van +/- 23 graden, waarna ik de bus nam die mij naar de Sierra Nevada, de omliggende bergketen, bracht om enkele uurtjes te gaan skiën onder een stralende zon. In tegenstelling tot wat vele mensen denken, is Granada absoluut geen ‘grootstad’. Het centrum is immers tamelijk klein in vergelijking met andere grote Spaanse steden, zoals Madrid, Barcelona of Málaga. Dit betekent ook dat alles op wandelafstand van elkaar ligt, zeker wanneer je een appartement of studio in het centrum huurt, is niets écht ver van je woonplaats gelegen. Voorts spelen de Spaanse keuken met haar overheerlijke tapas, de eeuwige glimlach van de sympathieke Spanjaarden op straat, en de dagelijks stralende zon een grote rol in mijn liefde voor deze stad. Naast een woon- en werkstad, is Granada ook dé stad voor studenten. Dankzij de vele activiteiten die georganiseerd worden en de talrijke disco’s die elke nacht weer hun deuren openen, heb je altijd wel iets te doen in het bruisende Granada.


Aangezien ik een volledig schooljaar in het buitenland zou verblijven, vond ik het voor mezelf ook belangrijk een jobje te vinden in Granada om mijn verschillende trips te financieren. Zeer toevallig kwam ik tijdens de zomer van 2018 in contact met enkele studenten die het voorgaande schooljaar hun Erasmus in Granada hadden doorgebracht. Het is dankzij hun informatie dat ik contact kon opnemen met de docent Nederlands in Granada: Fernando García de la Banda. Allebei waren we meteen uiterst enthousiast over onze toekomstige samenwerking als leraar + assistent. Mijn taak bestaat er in twee maal per week de les bij te wonen en met de leerlingen verschillende mondelinge vaardigheden te oefenen. In dit tweede semester is er een groep ‘Nederlands 2’ met 16 studenten en een groep ‘Nederlands 4’ met 8 studenten. Ze volgen haast allemaal een opleiding vertaler-tolk en zijn daarom ook steeds enorm enthousiast en behulpzaam tijdens de lessen.


In het begin was het in ieder geval wat wennen, omdat je samenwerkt met studenten van ongeveer dezelfde leeftijd en dat brengt aanvankelijk enige onzekerheid en angst teweeg. Uiteindelijk was die kleine portie stress nergens voor nodig, de leerlingen zijn namelijk één voor één enorm leergierig en komen naar elke les met één bepaald doel voor ogen: hun Nederlands verbeteren. Vanwege hun groot enthousiasme en mede dankzij de actieve en leerrijke lessen van Fernando, werd mijn taak al aanzienlijk vergemakkelijkt. Het is zo’n wonderlijke ervaring om elke week op intensieve wijze de leerlingen iets bij te brengen, en voor de energie die je er zelf in stopt krijg je van de leerlingen steeds weer een grote glimlach of een welgemeende ‘dankjewel’ in ruil. Naast de lessen Nederlands op de faculteit, spreek ik af en toe ook met de leerlingen buiten school af. Dit is voor hen de ideale mogelijkheid om hun mondelinge vaardigheden te oefenen en mij Nederlands-gerelateerde vragen te stellen, en dit alles in een aangename en rustige sfeer.


Het concept Erasmus is op zich al iets fantastisch. Zeker voor leerlingen die vreemde talen studeren, kan ik dit ten zeerste aanraden. Kortom, mijn Erasmus-avontuur in deze veelzijdige stad in combinatie met het student-assistentschap hier in Granada, is tot nu toe al een ongelooflijke ervaring geweest. Erasmus opent je ogen, verbreedt je horizon en laat je zien wat het leven je in feite allemaal te bieden heeft. Als je zelf de kans zou hebben om je in een dergelijk avontuur te smijten, kan ik dit enkel maar toejuichen en zeg ik daar dan ook simpelweg het volgende op: doen!

Crossing Border Festival 2018

Crossing Border is een internationaal literatuur- en muziekfestival dat sinds 1993 jaarlijks plaatsvindt in Den Haag. Het festival wordt bijgewoond door schrijvers, redacteurs, muzikanten en allerlei geïnteresseerden in literatuur en muziek. Het vertaal- en blogproject The Chronicles geeft een beeld van het festival door de ogen van de schrijvers. De schrijvers stellen teksten op die dezelfde dag vertaald worden door een groep jonge vertalers. Zowel het origineel als de vertaling worden tegelijkertijd gepubliceerd op de officiële website van The Chronicles. Dit jaar kreeg ik de kans om de teksten van de Nederlandse dichter Dean Bowen naar het Spaans te vertalen en zo de wereld van zijn poëzie te betreden. In aanvulling op dit jaarlijkse schrijvers- en vertaalprogramma geeft Crossing Border vertalers en schrijvers de kans om samen op het podium te zitten en een klein interview te geven. Schrijvers worden altijd al geïnterviewd, maar ik had nog nooit een schrijver en vertaler samen op het podium zien zitten. We dachten dat er niet veel mensen naar ons zouden komen luisteren, dus we waren verbaasd dat de zaal zo vol was. De interviewer vroeg de vertalers hoe het was om poëzie te vertalen, wat onze strategieën waren en hoe het was om tegen de klok te werken, met slechts een paar uur om de teksten van onze schrijvers te vertalen. Natuurlijk is elke vertaler anders, net zoals niet alle schrijvers hetzelfde zijn. Tijdens het interview konden we praten over onze aanpak: terwijl sommigen eerst een bad moeten nemen voordat ze de definitieve tekst herzien, staan anderen niet op van hun stoel totdat ze de perfecte woorden vinden; terwijl sommigen worstelen met eindeloze beschrijvingen van een dag op het strand, moeten anderen gewoon een zin vertalen en 30 keer herhalen. Willen jullie meer weten? Bezoek het blog met de originele teksten en vertalingen hier.

Lana Lux en haar vertaalster Joyce Bakkers (DE>NL).

 

Ik wil graag mijn twee favoriete fragmenten van de teksten geschreven door van Dean Bowen tijdens Crossing Border met jullie delen:

Een ontmoeting is net te laat, maar niet als laatste van de groep in de lobby arriveren. Een schoolreisjesgevoel waar we zonder veel te zeggen aftasten naar onze plek in de dynamiek van het collectief. Ik tref er Carmen die mijn regels zal laten dansen in een taal, niet de mijne. Ik realiseer me dat vertalers portalen zijn die een denken brengen tot andere werelden.

Dean Bowen, blog 2

 

Literatuur is een belangrijke zaak. Ik weet dit door de toon waarmee men erover spreekt. De serieusheid in de gezichten als men luistert naar voordrachten. Het ernstig instemmend knikkende hoofd wanneer een schrijver tijdens een interview iets zinnigs heeft gezegd. Ik vraag me wel eens af of ze weten dat wij, de schrijvers, maar doen alsof. Doen alsof we weten wat te zeggen. Doen alsof we antwoorden hebben op de gekunstelde vragen van de zoveelste interviewer die zelf ook bewust is van het gevaar van de herhaling. Soms is het te waarderen. De manieren waarop ze de taal weten te buigen en kneden om alsnog uit te komen bij een versie van: ‘Dus waar haal je je inspiratie vandaan?’

Dean Bowen, blog 3

Ontdek de rest van Dean Bowen’s blogs en mijn Spaanse vertalingen op deze webpagina.

 

Het Vertalershuis Amsterdam en Bokman

Na het ongelooflijke festival heb ik twee weken in het Vertalershuis Amsterdam verbleven, waar ik nauw heb samengewerkt met vertaler en dichter Jan de Jager. Ik had ook de gelegenheid om andere professionele vertalers met verschillende taalkundige achtergronden en ervaringen te ontmoeten: Jonathan Reeder, Guido Golüke, Josephine Rijnaarts, Irene van de Mheen en Michele Hutchison. We hebben 's morgens vertaald, 's middags samen gegeten en in de namiddag zijn we weer aan de slag gegaan. Het was een zeer intensieve week. We kregen ook de kans om het Nederlands Letterenfonds te bezoeken en kennis te maken met uitgeverij De Bezige Bij. Bovendien is het een waar genoegen om in het prachtige Vertalershuis te verblijven!

 

Gedurende deze twee weken verdiepten Jan en ik ons in de poëzie, meer bepaald in Bokman van Dean Bowen, waarin kwesties alskolonialisme en slavernij aan de orde komen. In nauwe samenwerking met een professionele vertaler en dichter heb ik de wereld van de poëzie ontdekt vanuit een heel ander perspectief: dat van de vertaler. Het vertalen van poëzie is een ander verhaal. Mijn mentor legde me uit dat het vertaalproces normaliter in twee stappen wordt uitgevoerd. Allereerst moet de inhoud begrepen en ontcijferd worden om daarna toe te voegen wat hij "poëtische voltage" noemt. Dit wil zeggen dat je niet alleen vertaalt, maar ook poëzie in een andere taal creëert. Maar hoe doe je dat? De eerste factor lijkt de tijd te zijn. Gedurende deze weken hebben we opgemerkt dat het enigszins arrogant kan zijn om het gedicht TERRA BELLE (vol. 1) in minder dan een maand te vertalen, aangezien de dichter, Dean Bowen, meer dan acht maanden nodig heeft gehad om het te schrijven. En schrijven kost tijd. De tweede essentiële factor lijkt een eindeloze lijst van synoniemen te zijn. Synoniemen zijn nodig om het perfecte woord te vinden, de perfecte uitdrukking die goed klinkt, die poëtisch genoeg is, die de betekenis overbrengt, die rijmt of die alliteraties creëert, of die dit alles in één keer doet. De derde factor is ‘neem afstand.’ Ga wandelen, douchen, neem een siësta, eet wat. Verlaat je tekst en laat je geest vertaaloplossingen bedenken weg van het computerscherm. Draai al die verzen om die herzien moeten worden en waarvan het poëtische voltage verhoogd moet worden. En ten slotte: teruggaan en lezen, herlezen, voorlezen. Mijn mentor en ik hebben geleerd dat de poëzie van Dean Bowen voorgelezen moet worden want hij is niet alleen dichter, maar ook performer. Hij geeft een stem en een speciale intonatie aan zijn verzen en, als vertalers, moeten we ervoor zorgen dat de stem van Dean Bowen ook in het Spaans klinkt.

 

De Spaanse vertalingen van de gedichten van Dean Bowen zijn nog niet gepubliceerd, maar ik wil graag mijn vertaling van een van mijn favoriete gedichten met jullie delen. Het boek in het Nederlands is te koop bij uitgeverij jurgen maas.

-naamloos gedicht-

 

vi cómo la deslucida oscuridad y la furia se tragaban la ciudad

bisagras y sumideros rompen un susurro de delirio y riqueza

vi

           una generación

de espíritus errantes aturdidos y desiertos

asimismo

los desagradables pantalladeptos y la fantasía hollywoodense

sin amor

los niños de la nueva era están ahora acabados                         generación x // baby boom

designados índigos

nuestros deformes sucesores que se pierden en el

negro

asfalto

hormigón

piedra

sombra

nos darán nuevas vidas

nosotros, inaccesibles, ya no servimos a la cuenta o cruz pero

polvo y pastillas y polla

vasos sin fondo desbordantes de aguardiente y esperanza perdida

padres tradicionales que protegen su nómina y la guerra y

sueñan con los días del colonialismo cuando

en las “calles holandesas no se conocía nada de color ni de especias ni de minaretes”

la vejez no es suficiente para la extinción                                                         nuestra especie

desnuda y dañada

“no”

desnuda y carnal y dañada                                                         nuestra especie rasguñada

cicatrices de un de un falso ideal // cuento // farsa

padecido por generaciones por generaciones pasadas aquellas que ya no

se identifican con los rostros de ahora y lloran

reducidas a humo de cigarrillo y obscenidades de barrigas cerveceras

exceso y Gomorra

dientes que desgarran la carne de huesos menores de edad

un nuevo ritual de un bohémico contemporáneo demasiado joven senil o

impuro de recuerdo

korsakoff y otra satisfacción espiritual

continúa el tictac del reloj del abuelo y escribimos las crónicas hiperbólicas del

mecanismo del monstruo mientras

con aureola de plástico predicamos nuestros propios evangelios en foros desconocidos

mi oscura piel me convierte en el coco

no                       es                           el coco                     pero

miedo y controvertido cincodediciembre

ya no buscaban monstruos

encontraron éxtasis deformado en las torres desalmadas que besan nuestro cielo

el ego es ahora:

hiperindividuo // trajear tres piezas // mascarada

dioses autocreados en este paisaje neoconservador

terroristas y fanfarrones de orígenes variables

embrujo de mercadotecnia y asuntos relacionados

ya no existe la poesía

muzak es como un comentario desvanecido de las viejas marcas de graffiti urbano

las razones vengativas de gente antigua resisten porque dónde hay blues o jazz

de verdad en la tardía hora el sonido de los cantos de borracho callejero

y pesados taxis sometidos al peso fruto de la riqueza y se refleja después en África

estas ciudades quedarán abarrotadas o el suicidio será una alternativa aceptable

y el amor no es más que un cuánto y un qué

aúllo a una luna podrida por mujer y madre Oralie

por Imro y Dylan

hijo de mar             (no nos olvidamos)

acepte su papel oh acepte a la plebe

camino a paso de caracol durante toda una vida es tortura sobrenatural

lo que se perdió

es considerado irreparable para el alma y una anécdota floja

oh pozo

oh veneno

oh niño

oh miseria

la cucaracha de vanguardia no-profeta reflexiona sobre la violencia verbal de posguerra

Campert Kouwenaar Vinkenoog Lucebert y Hugo Claus

y más

tantos más (!!)

interminable porque la luz no es más que luz pero

respirar es trabajo y valioso más allá del pozo de los deseos

anticuada tradición y ruina                       “no”

el lenguaje hace latir a esta selva al ritmo hip-hop de ram-bam rambambam

veo una dama y enamoramiento fuera del alcance

tan llena de sexo

fulana y Medusa

diosadiablo de porcelana

lirio blanco moteado y cabello dorado

mi corazón roto y fragmento de tímpano y

sangre que provocaba repugnancia y

madura para la masacre y el falo diamante siente profundos desgarros y golpes

el deseo de una naturaleza de color óxido nos tienta a seguir senderos sinuosos y mis

cabellos crespos acariciando y masajeando mi cabeza con mentiras con aroma a rosas

tampoco existe ya la poesía

la peregrinación de estrofa en estrofa a lo largo de la estrofa es sufrimiento infinito y

el compás de rayas de bolígrafo silencioso espacio de líneas blancas y sagrado

no escribimos

los dedos de marionetas crean felicidad artificial durante un intervalo corto y

la espada de Damocles nos priva de nuestra razón

estos son los sonetos de un pequeño delirio

se acaba en muerte e incredulidad a pesar de que mi nombre olvidado es el mío

se acaba en plegaria y tierra de polvo

se acaba en luces

se acaba en aires

se acaba en sangre y mierda

se acaba en asesinato

se acaba para ti

proviene de la demencia

viene

y la demencia

Vertaling uit het Nederlands door Carmen Clavero Fernández van: Bowen, Dean. 2018. “naamloos gedicht”. Bokman. Publishing House Jurgen Maas (pp. 38-41)

 
Contactgegevens:
Carmen Clavero Fernández
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Translator (EN, FR, NL > ES)
Website: linkedin.com

 

vrijdag, 28 september 2018 15:30

MIJN BUITENLANDSE STAGE IN MADRID

Geschreven door

Hallo, mijn naam is Elien Segers, laatstejaarsstudente lerarenopleiding Nederlands-geschiedenis aan de Arteveldehogeschool in Gent, België en ik kreeg de kans om twee maanden stage te lopen aan de Universidad Complutense de Madrid. Mijn stage-opdrachten focusten vooral op het lesgeven zelf, maar er kwamen ook andere zaken bij kijken.
Ik gaf wekelijks conversatielessen aan de studenten Nederlands, wat ik een erg leuke opdracht vond! We werkten rond verschillende thema’s en gaandeweg kon ik echt merken dat het niveau van de studenten verbeterd was, iets wat enorm veel voldoening gaf! Je kon ook echt merken dat de studenten gemotiveerd en geïnteresseerd waren en dat maakte het natuurlijk extra fijn! Ook probeerde ik om in elke les een aantal voorbeelden van de Belgische cultuur te stoppen, om zo de studenten ook kennis te laten maken met België.
Op het einde van mijn periode in Madrid mocht ik dan het mondeling tentamen opstellen en afnemen, en hier zag ik pas hoe hard alle studenten gewerkt hadden en hun niveau was echt enorm verbeterd! Dit is voor mij een van de mooiste complimenten die bewijzen dat mijn lessen echt hun nut hadden!

Naast de wekelijkse lessen, bereidde ik ook nog enkele studenten extra voor op de zomercursus van MediterraNed. Tijdens deze zomercursus zou er vooral rond poëzie en muziek gewerkt worden en dus focusten mijn lessen hierop. De studenten kregen zo een snelcursus Nederlandstalige muziekgeschiedenis, leerden belangrijke begrippen kennen rond muziek … Voor het deel rond poëzie startten we met een algemene inleiding maar daarna gingen we vooral zelf aan de slag en de studenten maakten onder andere een elfje en een krantengedicht. Samen schreven we ook een kleurgedicht.

Omdat een van de onderwerpen waarrond ik les gaf over cultuur en musea ging, bereidde ik ook een museumbezoek voor. Samen met de studenten gingen Maria José en ik samen naar een tentoonstelling rond Magritte, 

Dalì en Duchamps. Ik maakte voor de studenten een Nederlandstalige brochure met tips en info, die ze thuis al eens konden bekijken. In het museum zelf kregen de studenten zelf wat tijd om de tentoonstelling op hun eigen tempo te doorlopen, met behulp van mijn brochure en een Spaanse audiogids. Zowel voor mij als de studenten was het leuk om eens een schoolse opdracht buiten de klasmuren te doen!

Tijdens mijn stageperiode viel ook de Dia de las lenguas y letras, een dag waarop er allerlei activiteiten georganiseerd werden op en rond de faculteit die te maken hadden met literatuur en taal. Zo was er ook het 'Poema Gigante', een lange rol van meer dan 75m waar in elke taal gedichten op konden worden geschreven. Samen met enkele studenten zorgden wij voor de gedichten bij de Nederlandse en Belgische vlag. Persoonlijk vond ik dit een enorm leuk initiatief waarvan ik hoop dat het ook in België navolging krijgt!

 

Gedurende mijn periode in Madrid werkte ik intensief samen met Maria José en de studenten Nederlands en ik zou hen allemaal hierbij nog eens willen bedanken om mijn stage onvergetelijk te maken! Ik heb er enorm van genoten en raad iedereen deze ervaring aan!

Madrid, dé hoofdstad van Spanje en de bruisende stad waar ik zal vertoeven voor maar liefst 6 maanden. Voordat ik vertrok naar Spanje, wist ik enkel dat ik in Malasaña ging verblijven en dat ik een Engels traject ging volgen aan de Universidad Complutense, andere zaken waren nog een grote verrassing, of beter, een grote uitdaging voor mij.

In de eerste twee weken volgde ik een intensieve cursus Spaans zodat ik mijn plan kon trekken in het dagelijkse leven, want ik merkte dat ik met Engels niet altijd even ver kwam. Ik heb mij soms onzeker gevoeld over mijn Spaans en het gevoel dat het niet altijd even gemakkelijk is om zomaar met de lokale bevolking een voor mij vreemde taal te spreken, was niet altijd even aangenaam. Maar ik voelde mij groeien en dat zorgde anderzijds weer voor een zekere voldoening.

In mijn eerste maand kreeg ik een mail met een vacature omtrent student-assistent voor het Nederlandse departement. Dit wakkerde meteen mijn enthousiasme aan. Een ideale gelegenheid om meer met de Spaanse bevolking in contact te komen, ervaringen te delen en mijn bijdrage te leveren met mijn eigen Nederlandse taal in Spanje, hoe fijn is dat! Na het kennismakingsgesprek was ik nog meer overtuigd. De gesprekken die ik zou hebben, gaan door in een klaslokaal of in de cafetaria, in mijn ogen een heel aangename en fijne manier om met de leerlingen de gesprekken te kunnen voeren.

De lessen startten al vrij snel, een beetje afwachtend en spanningsvol omdat ik hoopte dat de connectie en de communicatie goed zouden zitten. De gesprekken die trouwens voor een eerste dag al vrij druk waren, gingen uiteindelijk heel vlot. Mijn standaardvraag peilde naar de reden van een cursus Nederlands want daar was ik zelf altijd heel benieuwd naar. Het is een clichévraag, maar hieruit kwamen altijd heel boeiende verhalen naar voren, de personen begonnen te vertellen over hun grote liefdes waarvoor ze de taal willen leren, voor betere jobkansen of zelfs bij enkele knappe taalkoppen omdat ze hun taalkennis willen uitbreiden. Na de eerste gesprekken met de studenten kreeg ik onmiddellijke feedback van de docenten, dat gaf me een goed gevoel en energie voor de komende weken.

Een mix van mensen met hun eigen verhalen en met hun persoonlijke vertelstijl maakte het boeiend, interessant en...prettig. De ene zijn Nederlands was al wat beter dan de andere en niet iedereen was een even grote spraakwaterval, toch hadden ze elk één ding gemeenschappelijk: hun enthousiasme. Het waren jongeren van mijn leeftijd, mensen op pensioen of mensen met kinderen, en toch probeerden zij elke week opnieuw te komen en overwonnen zij de angst om met iemand die de moedertaal spreekt, te praten. En zoals ik zelf in het begin heb kunnen ervaren, is dat niet zo vanzelfsprekend.

Je merkte dat er op den duur een vaste groep kwam opdagen, er waren aanvankelijk een aantal twijfelaars. Maar in de vaste groep kon je verder bouwen op gesprekken en kon je vaak ook een zekere vooruitgang zien, zowel in de vertrouwensband als in hun taal en durf. Deze verandering is als taalassistent een leuke ervaring om te zien. Uiteindelijk is het een wederzijdse hulp, zij konden vertellen over Spanje en daar kon ik ook profijt uit halen, ook dat hield de schwung in het gesprek.

Deze ervaring is een van de uitdagingen die ik heb gehad in Madrid waar ik het meest enthousiast maar ook enorm fier over ben. De samenwerking met de docenten, met de studenten en met de school was op zijn minst gezegd heel genoeglijk. De verhalen en persoonlijkheden van de studenten zullen mij lang bijblijven en ook de manier om via deze weg meer geïntegreerd te zijn in hun cultuur, maakte het avontuur compleet. De laatste twee weken probeerde ik met de studenten op andere plaatsen af te spreken, ik kwam terecht in een Belgisch café ( waar ik nu trouwens nog vaak vertoef), in nieuwe wijken en in de werkomgevingen van de mensen. Allemaal kunnen ze vlot in het Nederlands hun persoonlijke verhalen ter plaatse vertellen.

Het voordeel van verschillende gesprekken te hebben is bovendien dat je merkt dat heel veel mensen dezelfde soorten fouten maken en dat maakt het makkelijker om ze te verbeteren of om hen gerust te stellen dat het normaal is dat ze struikelen over die zinsbouw of uitdrukking. Al doende samen leren gaf een verrijkend gevoel.

Als reflectie zou ik beginnende studenten willen overtuigen, blijven te komen. Vooral omdat ik vond dat zij na amper één jaar Nederlands vaak heel wat vaardigheden verworven hadden. Ik had niet verwacht dat het niveau zo hoog zou liggen en soms blijft het vreemd om Spanjaarden zo goed Nederlands te horen praten. Dit had ik in het begin van mijn Erasmus niet verwacht veel tegen te komen. Uiteindelijk allemaal heel leuke herinneringen.

Een native speaker inschakelen in het taalprogramma geeft zoveel mogelijkheden voor de studenten als voor de begeleider zelf. Het is een programma waar ik van droom om zo in België ook mijn Spaans op een natuurlijke functionele manier te leren.

Hartelijk dank voor de geboden kansen.

Tijdens het eerste semester van het vierde jaar van mijn studie Taal- en letterkunde: Engels-Spaans aan de KULeuven, ging ik op Erasmus naar de Universidad Complutense te Madrid. Aan deze universiteit, kwam ik te weten dat er zoiets bestaat als ‘student-assistent’ voor de docent Nederlands. Na even getwijfeld te hebben, besloot ik dat ik deze kans echt niet kon laten liggen.

Als student-assistent was ik verantwoordelijk voor de conversatielessen voor de studenten Nederlands. De studenten hadden nog nooit eerder Nederlands gestudeerd, dus we begonnen vanaf nul. Elke week was er een les over een ander thema: eten en drinken, kledij, de weg vragen, enz. Ook werden bepaalde aspecten van de Nederlandse en Vlaamse cultuur besproken: eetgewoontes, verjaardagen, de eindejaarsperiode, Sinterklaas, enz. Ik probeerde de studenten zo veel mogelijk zelf te laten spreken, onder andere door het voeren van dialoogjes of het stellen van vragen. Op het einde van elke lessen luisterden we meestal naar een liedje in verband met het thema van die les.
Ik vond deze studentenjob een ideale manier om zelf eens te kunnen ervaren hoe het eraan toegaat “achter de schermen” van een universiteit. Zo heb ik niet enkel les gegeven, maar ook artikels geschreven voor MediterraNed en een artikel nagekeken voor de docent Nederlands.
Een van de meest fascinerende aspecten van deze job was dat ik als buitenstaander naar mijn eigen moedertaal moest leren kijken. Ik ben altijd al enorm gefascineerd geweest door taal en door mijn studie ben ik ook veel met taal bezig. Ik studeer echter geen Nederlands, waardoor ikzelf ook veel heb bijgeleerd dit semester. Ik was zelf verbaasd over hoe vaak ik bepaalde regels moest opzoeken omdat ik ze zelf eigenlijk niet kende. De regels voor verkleinwoorden, het verbuigen van adjectieven en de woordvolgorde kon ik uiteraard allemaal zonder problemen toepassen, maar ik kon ze eigenlijk niet uitleggen.
Ook het van het culturele aspect van het lesgeven heb ik echt genoten. Elke week probeerde ik een klein stukje cultuur te incorporeren in de les. Hierdoor leerden de studenten niet alleen meer over de Vlaamse cultuur, maar ik leerde dankzij hen ook meer over de Spaanse cultuur.
Deze job heeft me ook doen beseffen dat het doceren van een taal echt geen gemakkelijke opdracht is. Ten eerste moet je de taal echt tot in de puntjes beheersen en begrijpen om ze op een duidelijke manier te kunnen overbrengen aan de studenten. Ten tweede moet je zelf ook kunnen aanvoelen wat de noden zijn van de klas en van de individuele studenten. Soms merkte ik dat bepaalde aspecten toch moeilijker bleken dan gedacht; zo probeerde ik bijna elke week heel kort de getallen en de uitspraak te herhalen. Ook leert niet iedereen op hetzelfde tempo, waardoor het soms wat wikken en wegen was om te weten aan welk tempo ik het beste les kon geven. Gelukkig kon ik altijd rekenen op de tips van María José bij het voorbereiden van mijn lessen.
Al bij al vond ik deze ervaring echt wel de moeite waard. Ik heb heel erg veel bijgeleerd en ik heb ook ervaring kunnen opdoen. Het is de ideale studentenjob voor iedereen met een interesse in taal en het onderwijzen van taal. Het was ook heel erg fijn om te zien hoe de studenten vorderingen maakten. Ik hoop dan ook dat ik de studenten enthousiast heb kunnen maken voor de Nederlandse taal.

In de verte zie je een boot vol met gekleurde mensen die rond een bebaarde man staan. Wie zijn ze? Een groep enge piraten? Nee… zeker niet! Ze zijn Sinterklaas met zijn helpers, de Pieten!
In november, in Nederland, is het tijd om te feesten. De steden worden met leuke lichten versierd. Deze lichten samen met de sneeuw scheppen de sfeer van de koude Nederlandse steden die we allemaal op een kaartje hebben gezien. Sinterklaas komt uit Spanje om grappige cadeautjes aan de kinderen te geven. Iedereen is blij, de wegen zitten vol met mensen van alle leeftijden die vergaderen om deze bijzondere traditie te vieren. We hebben dezelfde magische sfeer willen creëren in onze universiteit “L’Orientale” van Napels. Op 5 december hebben we met de andere studenten van de Nederlandse cursus en onze twee leraren, prof. Franco Paris en prof.ssa Luisa Berghout, elkaar ontmoet in een kleine klas. Iedereen heeft iets te eten of te drinken meegebracht en, om half vijf, zijn we begonnen te vieren. Met de hulp van gezellige liedjes voelden we ons echte Nederlanders! Ook al waren we in Napels die natuurlijk warmer dan Amsterdam is (..).
We hebben allemaal met elkaar gemeen een sterke passie voor deze taal en deze cultuur en Sinterklaas was een goede kans om deze band beter te voelen.
5 december 2017
De studenten van L’Orientale, Napels

Pagina 1 van 2